متن شعر (تقدیم به بیماران پروانه ای) :

جسم و جانت خو گرفته با دَرد...
تن خسته ی تو زخمی ، رنگ رُخسارت زَرد...
پوست نازکت مثل بال و پَر پروانه ها میشکَند
تنت کاشونه ی دَرد ، تنت کاشونه ی دَرد...
اما توی قلبت
مثل پروانه سراسر شوق پرواز و رهایی جاریست...
میچشی طعم خوش پروانگی
پَر میگیری تا اُوج...
قلب و ذهنت پُر شده از اُمید
پُر شده از احساس
پُرِ عطر گُل یاس...
آخه تو میدونی
با تموم رنج و دردی که داری
زندگی باید کرد
زندگانی زیباست...