بیا ای مونس جان‌های مستان
ببین اندیشه و سودای مستان
بیا ای میر خوبان و برافروز
ز شمع روی خود سیمای مستان
نمی‌آیی سر از طاقی برون کن
ببین این غلغل و غوغای مستان
بیا ای خواب مستان را ببسته
گشا این بند را از پای مستان
همه شب میرود تا روز ای مه
به اهل آسمان هی‌های مستان
همی گویند ما هم زو خرابیم
چنین است آسمان پس وای مستان
فرشته آدمی دیوان پریان
زتو زیر و زبر چون رای مستان
کلاه هشیاران ربودند
در این بازارگه چه جای مستان
چو مستان گرد حشمت حلقه کردند
که بنشیند دگر بالای مستان ؟
شنیدم از دهان عشق می‌گفت
منم معشوقه‌ی زیبای مستان